Çağdaş Türk edebiyatı tek bir estetik anlayışla tanımlanabilecek homojen bir alan değildir. 20. yüzyılın ikinci yarısından günümüze uzanan üretimde toplumcu gerçekçilikten modernizme, postmodern anlatıdan belgesel ve otobiyografik biçimlere kadar farklı yönelimler aynı dönemin içinde yan yana var olur. Bu çeşitlilik, dönemi tek bir ‘ana akım’ üzerinden okumayı güçleştirir.
Türkiye’nin hızlanan kentleşmesi, iç ve dış göç, siyasal kırılmalar, sınıfsal dönüşüm, toplumsal cinsiyet rolleri, hafıza ve kimlik tartışmaları edebiyatın temel meseleleri arasında yer alır. Büyük şehir kadar taşra, sınır bölgeleri, aile içi alan ve bireysel hafıza da anlatının merkezine taşınır; ülkenin yakın tarihi farklı toplumsal deneyimler üzerinden yeniden düşünülür.
Anlatı tekniklerindeki çeşitlilik de bu dönemin belirleyici özelliklerinden biridir. Doğrusal gerçekçi anlatının yanında parçalı zaman, güvenilmez anlatıcı, üstkurmaca, metinlerarasılık, çoklu bakış açıları, deneme ile kurmacanın iç içe geçmesi ve tür sınırlarının belirsizleşmesi sıkça görülür. Şiir ve öyküde de dil, ses ve biçim üzerine farklı deneyler sürer.
Edebî Zihin’de çağdaş Türk edebiyatını yalnız yakın tarih etiketi olarak değil, Türkiye’nin toplumsal ve kültürel deneyiminin farklı anlatı biçimleriyle sürekli yeniden kurulduğu geniş bir alan olarak ele alıyoruz. Amaç belirli bir kuşağı merkeze almak değil; birbirinden farklı estetiklerin aynı dönemde hangi sorulara farklı cevaplar verdiğini görünür kılmaktır.
