İstanbul

İstanbul’un edebî hafızası tek bir merkezden okunamaz. Boğaz kıyıları, Beyoğlu’nun pasajları, Fatih’in eski mahalleleri, vapurlar, adalar ve sürekli değişen apartman hayatı farklı dönemlerin metinlerinde başka başka anlamlar kazanır. Şehir, imparatorluktan cumhuriyete uzanan dönüşümlerin yalnız sahnesi değil; gündelik alışkanlıkların, sınıf farklarının, aşkın ve kaybın biçim değiştirdiği aktif bir anlatı unsurudur.

Ahmet Hamdi Tanpınar’da İstanbul zaman, musiki ve medeniyet fikrinin birbirine değdiği katmanlı bir hafıza alanına dönüşür. Orhan Pamuk’ta sokaklar, vitrinler, apartmanlar ve eşyalar kişisel geçmiş ile şehrin kolektif belleğini birbirine bağlar. Sait Faik’in kıyıları ve adaları ise büyük şehrin kenarında yaşayan insanları, küçük karşılaşmaları ve gündelik hayatın görünmeyen ayrıntılarını öne çıkarır.

Bu nedenle İstanbul sayfası yalnız ‘İstanbul’da geçen kitaplar’ listesi olmayacak. Amaç, aynı şehrin farklı yazarlar tarafından nasıl başka bir ritim, sınıf, duygu ve zaman duygusuyla kurulduğunu görmek; gerçek edebiyat kurumlarını da bu metinlerin yanına yerleştirerek şehir ile okuma deneyimi arasında yaşayan bir bağ kurmak.